گروه زبان وادبیات فارسی نهاوند

زبان وادبیات فارسی

اصطلاح ادبی - آوانگارد

آوانگارد

در زبان فرانسوی Avant به معنی پیش و garde در اصطلاح نظامی به معنی نگهبان و محافظ است و اصطلاح ( Avant gardeطلایه‌دار) به معنی جلودار و پیش‌لشکر است.
معادل انگلیسی آن ریشه‌ی فرانسوی دارد و در اصل از واژگان نظامی‌گری به وام گرفته شده است.
در اصطلاح ادبیات، طلایه‌دار یا پیش‌تاز به آغاز کننده‌ی شیوه‌های نو‌ در شعر و نویسندگی گفته می‌شود. این شیوه‌ها اغلب بدعت‌هایی را در زمینه‌ی قالب و صناعات ادبی دربر دارد.
امروزه شعرای سمبولیست، مانند ورلن، رمبو و مالارمه را شعرای آوانگارد بدعت‌ها ادبی اواخر قرن نوزدهم می‌نامند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم دی 1393ساعت 3:21  توسط مراد عزیزی  | 

مسابقه ي کتاب خوانی (جشنواره ی ملاصدرا)

  قابل توجه همکاران ارجمند:

مسابقه ي کتاب خوانی :
بی گمان یکی از راه هاي اعتلاي آموزش و ارتقاي سطح بینش و دانش در جامعه، نهادینه کردن فرهنگ کتاب خوانی در میان
اقشار گوناگون جامعه، به ویژه معلّمان است. به همین سبب برگزاري مسابقه ي کتاب خوانی به عنوان بخشی از فرایند کیفیت-
بخشی به رشته هاي علوم انسانی، در دستور کار قرار می گیرد.
اهداف طرح:
ارتقاي فرهنگ مطالعه 
دانش افزایی معلّمان 
آشنایی بیشتر همکاران با آثار تخصصی مرتبط با رشته ي تدریس 
جامعه ي هدف:
کلیه ي معلّمان زبان و ادبیات فارسی دوره ي دوم متوسطه( نظري)

شیوهي اجرا:
-1 مسابقه شامل 30 سوال چهار گزینه اي است که به صورت آنلاین برگزار می شود.
-2 مسابقه در یک مرحله و به صورت کشوري برگزار خواهد شد.
-3 منبع مسابقه ویژه دبیران ادبیات فارسی ،  تألیف دکتر محمود فتوحی می باشد. کتاب« بلاغت تصویر » تألیف دکتر محمود فتوحی می باشد.

 -4 زمان ثبت نام جهت شرکت در آزمون آنلاین از روزشنبه مورخه 2/12/93 لغایت روز پنج شنبه مورخه 7/12/93 خواهد بود.

5-زمان برگزاری آزمون ، روز شنبه 9/12/93 از ساعت 8 صبح تا 8 شب همان روز خواهد بود.
6- چگونگی ثبت نام و آزمون از طریق سایت آموزشی متوسطه استان مازندران اعلام خواهد شد.

** جهت کسب اطلاعات بیشتر و دریافت آدرس سایت جدید اداره تکنولوژي و گروه هاي آموزشی متوسطه اداره کل آ.پ استان
مراجعه شود. cms.medu.ir/motvasete مازندران به سایت معاونت آموزش متوسطه این اداره کل به آدرس

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم دی 1393ساعت 10:11  توسط مراد عزیزی  | 

 نشانهٔ همزه*

 

همزهٔ میانى

    الف) اگر حرف پیش‌از آن مفتوح باشد، روى کرسى «ا» نوشته مى‌شود، مگر آنکه پس ­از آن مصوّت «اى» و «او» و «ــِـ» باشد که دراین­صورت روى کرسى «یـ» نوشته مى‌شود:

          رأفت، تأسّف، تلألؤ، مأنوس، شأن

          رئیس، لئیم، رئوف، مئونت، مطمئن، مشمئز

    تبصره: در کلمات عربى بر وزن «مُتَفَعِّل» نظیر متأثّر، متأخّر، متألّم که در تداول، اولین فتحهٔ آنها به کسره تبدیل شده، همان صورت عربى آن ملاک قرار گرفته است.

    ب) اگر حرف پیش از آن مضموم باشد، روى کرسى «و» نوشته مى‌شود، مگر آنکه پس از آن مصوّت «او» باشد که دراین­صورت روى کرسى «ى» نوشته مى‌شود:

          رؤیا، رؤسا، مؤسّسه، مؤذّن، مؤثّر، مؤانست

          شئون، رئوس

    ج) اگر حرف پیش از آن مفتوح یا ساکن و پس از آن حرف «آ» باشد، به­صورت ـآ/ آ نوشته مى‌شود:

          مآخذ، لآلى، قرآن، مرآت

    در بقیهٔ موارد و در کلّیهٔ کلمات دخیل فرنگى با کرسى «ى » نوشته مى‌شود:

          لئام، رئالیست، قرائات، استثنائات، مسئول، مسئله، جرئت، هیئت

          لئون، سئول، تئاتر، نئون8

          استثنا: توأم

 

همزهٔ پایانی

    الف) اگر حرف پیش از آن مفتوح باشد (مانند همزهٔ میانى ماقبل­مفتوح)، روى کرسى «ا» نوشته مى‌شود:

           خلأ، ملأ، مبدأ، منشأ، ملجأ

    ب) اگر حرف پیش از آن مضموم باشد (مانند همزهٔ میانى ماقبل­مضموم)، روى کرسى «و» نوشته مى‌شود:

          لؤلؤ، تلألؤ

    ج) اگر حرف پیش از آن مکسور باشد، روى کرسى «ى» نوشته مى‌شود:

          متلألئ9

    د) اگر حرف پیش از آن ساکن یا یکى از مصوّت‌هاى بلند «آ» و «او» و «اى» باشد، بدون کرسى نوشته مى‌شود:

          جزء، سوء، شیء، بُطء، بطیء، سماء، ماء، املاء، انشاء10

 

    تبصرهٔ 1: کلماتى مانند انشاء، املاء، اعضاء در فارسى بدون همزهٔ پایانى هم نوشته مى‌شود که صحیح است. 

    تبصرهٔ 2: هرگاه همزهٔ پایانى ماقبل ­ساکن (بدون کرسى) یا همزهٔ پایانى ماقبل مفتوح (با کرسى «ا») و یا همزهٔ پایانى ماقبل مضموم (با کرسى «و») به یاى وحدت یا نکره متّصل شود، کرسى «ى» مى‌گیرد و کرسى قبلى آن نیز حفظ مى‌شود.

          جزئى، شیئى، منشائى، مائى، لؤلوئی

    راهنماى کتابت همزه، در صفحات بعد، در جدول شمارهٔ 3، ارائه شده است.

 

جدول 3. راهنماى کتابت همزه

 

کرسى «ا»

کرسى «و»

کرسى «ی‍»

بدون کرسى

«أ، ـأ»

«آ، ـآ»

«ؤ، ـؤ»

«ئ‍، ـئ‍»

«ء»

بأس

قرآن

تلألؤ

ائتلاف

بُطء

تأثیر

لآلى

رؤسا

ارائه

بَطىء

تأخّر

مآل

رؤیا

اسائه

جزء

تأخیر

مرآت

رؤیت

استثنائات

سوء

تأدیب

مآخذ

سؤال

استثنائی

شىء

تأذّی

مآثر

فؤاد

القائات

ضوء

تأسّف

منشآت

لؤلؤ

اورلئان

فىء

تأسیس

مآب

لؤم

ایدئالیسم

ماء

تأکید

مآرب

مؤالفت

بئاتریس

 

تألّف

 

مؤانست

بئر

 

تألیف

 

مؤتلف

پرومتئوس

 

تأمّل

 

مؤتمن

پنگوئن

 

تأمین

 

مؤثّر

تبرئه

 

تأنّی

 

مؤدّب

تخطئه

 

تأنیث

 

مؤدّی

تئاتر

 

تأویل

 

مؤذّن

تئودور

 

تفأّل

 

مؤسّس

توطئه

 

تلألؤ

 

مؤسّسه

جزئى

 

توأم

 

مؤکد

سوئى

 

 

 

بدون کرسى

کرسى «ى»

کرسى «و»

کرسى «ا»

«ء»

«ئ‍ ، ـئ‍»

«ؤ، ـؤ»

«آ، ـآ»

« أ، ـأ»

 

جرئت

مؤلّف

 

خلأ

 

دنائت

مؤمن

 

رأس

 

دوئل

مؤنّث

 

رأى

 

رافائل

مؤوّل

 

سبأ (قرآنى)

 

رئالیست

مؤید

 

شأن

 

رئالیسم

 

 

مأثور

 

رئوس

 

 

مأجور

 

رئوف

 

 

مأخذ

 

رئیس

 

 

مأخوذ

 

ژوئن

 

 

مأذون

 

ژئوفیزیک

 

 

مأکول

 

سئانس

 

 

مألوف

 

سئول

 

 

مأمن

 

سوئد

 

 

مأمور

 

سیئات

 

 

مأنوس

 

شائول

 

 

مأوا

 

شئون

 

 

مأیوس

 

قرائت

 

 

مبدأ

 

قرائات

 

 

متأثّر

 

کاکائو

 

 

متأخّر

 

کلئوپاترا

 

 

متأذّى

 

لائوس

 

 

متألّم

 

 

بدون کرسى

کرسى «ى»

کرسى «و»

کرسى «ا»

«ء»

«ئ‍ ، ـئ‍»

«ؤ، ـؤ»

«آ، ـآ»

« أ، ـأ»

 

لئام، لئیم

 

 

متأمّل

 

لئون

 

 

متأهّل

 

لوئى

 

 

متلألئ

 

مائومائو

 

 

مستأصل

 

مسائل

 

 

ملأ

 

مسئول

 

 

ملجأ

 

مئونت

 

 

منشأ

 

مرئوس

 

 

نبأ (قرآنى)

 

مرئى

 

 

یأس

 

مشمئز

 

 

 

 

ناپلئون

 

 

 

 

نشئه

 

 

 

 

نشئت

 

 

 

 

نوئل

 

 

 

 

نئون

 

 

 

 

ویدئو

 

 

 

 

هیئت

 

 

 

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* کلمه‌هاى ستاره‌دار در این جدول از قاعده مستثنا هستند.

1. چنانچه کلمه‌اى مختوم به مصوّت باشد و جزء پس از آن نیز با مصوّت آغاز شده باشد، مى‌توان در فاصلهٔ میان دو مصوّت از دو نوع صامت میانجى (با ارزش یکسان) استفاده کرد: یکى صامت «ى» و دیگرى صامت «همزه»؛ نظیر دانایید/ دانائید؛ زیبایى/ زیبائى؛ تنهایى/ تنهائى، که در بعضى همزه غلبه دارد و در بعضى دیگر «ى» و از کلمه‌اى به کلمهٔ دیگر فرق مى‌کند. در اینجا، براى حفظ یکدستى و سهولت آموزش، صامت میانجى «ى» انتخاب شده است.

2. چون «تواید» معنا ندارد، «مترواید» آورده شد.

3. در دستورهاى اخیر زبان فارسى، به‌جاى اصطلاحاتى نظیر «ضمیر ملکى» یا «ضمیر مفعولى»، اصطلاح «ضمیر شخصى متّصل» به ‌کار مى‌رود.

4. این «ى» ممکن است در مواردى حذف شود. در تداول عامّه «بابام» به‌جاى «بابایم» گفته مى‌شود. در ادبیات داستانى هم، زمانى که نویسنده زبان گفتار را ضبط مى‌کند، وضع به همین منوال است. در شعر به‌ضرورت شعرى این حذف صورت مى‌گیرد، مثلاً استعمال «بازوت» به‌جاى «بازویت» در این مصراع: «آفرین بر دست و بر بازوت باد».

5. در محاوره، اصولاً همزه و مصوّت آغازى حذف مى‌شود، مثلاً گفته مى‌شود «رادیوم خراب شد» و نه «رادیوام خراب شد».

6. هاى غیرملفوظ، در الحاق به «یاى مصدرى»، حذف مى‌شود و «گ» میانجى به‌جاى آن مى‌آید: بندگى. در چند کلمه، هاى غیرملفوظ در الحاق به «یاى نسبت» افتاده و «گ» میانجى اضافه شده است: «خانگى»، «همیشگى»، «هفتگى».

7. این علامت کوتاه‌شدهٔ «ى» است.

* گاهى، خصوصاً در خوشنویسى، در زیر همزهٔ پایانى «ء»، بدون اینکه به کلمهٔ دیگرى اضافه شده باشد، علامتى شبیه کسره مى‌گذارند که صحیح نیست.

8. کلمهٔ هیدروژن گاهى ئیدورژن نوشته مى‌شود که صحیح نیست.

9. کلمهٔ منشى در اصل مُنشِئ بوده‌است که در فارسى «ء» به «ى» بدل شده است.

10. همزهٔ پایانى بدون کرسى در کلمات انشاء، املاء، اعضاء، در فارسى، در اضافه به کلمهٔ بعداز خود، غالباً حذف مى‌شود و به‌جاى آن «ى» میانجى مى‌آید، مانند انشاى خوب، اعضاى بدن، ولى حفظ همزهٔ آن هم صحیح است: انشاءِ خوب، اعضاءِ بدن.

 ( برگرفته از سایت فرهنگستان زبان و ادب فارسی )

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم دی 1393ساعت 9:36  توسط مراد عزیزی  | 

توجه

نوشته شده توسط خمُش در پنجشنبه بیست و نهم آبان 1393 | نظر بدهید

 

نوشتن کلماتی که به «ها»ی غیرملفوظ ختم میشوند مثل خانۀ، پیمانۀ، شیشۀ، کاشانۀ و ... به همین صورت درست و نوشتن آن با «یا»ی بزرگ(ی) نادرست است زیرا:

اولاً: خلاف قواعد زبان و خط است: چون مطابق خاصیت ذاتی زبانها و خطها همۀ زبانها و خطها در طول تاریخ رو به سادگی، اختصار، کوتاهی، ایجاز و تلخیص نهاده اند و نمیتوان خط و زبان را بعکس به عقب برگرداند. «یا»ی کوچک (ۀ) خلاصه، مختصر و کوتاه شدۀ «یا»ی بزرگ (ی) است و برگشت به گذشته خلاف قاعدۀ زبان است. خود «ی» در اصل در زبان فارسی باستان یک کلمه بوده یعنی ضمیر موصولی بوده (hya) و در فارسی میانه به صورت مستقل با مصوت کوتاه (i) نوشته و تلفظ میشده. 

دوم اینکه خود فرهنگستان بعد از اشتباه بزرگ خود در این مورد خوشبختانه به اشتباهش پی برد و در کتابچه های خود این موضوع را اصلاح نمود با اینکه متأسفانه به مدارس و ادارات ابلاغ ننمود. اصلاح فرهنگستان را در صفحۀ 26 از کتابچۀ «دستور خط فارسی» می توانید ببینید:

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم آذر 1393ساعت 18:16  توسط مراد عزیزی  | 

رمز موفقیت

رمز موفقیت

آفرین بر عشق،شادی ،افتخار                            مثبت اندیشان خوشبین ،پا به کار
+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم آبان 1393ساعت 13:28  توسط مراد عزیزی  | 

مطالب قدیمی‌تر